نقشه سايت

پرونده‌ای برای بهترین خودرو سال      

جوانه‌ای که برگ شد
داستان تولید لیف به سال 1997 برمی‌گردد. زمانی‌که مدل Altra در نمایشگاه لوس‌آنجلس رونمایی شد. آن موقع اولین ایده‌های تولید خودرویی که قوای محرکه‌اش چیزی متفاوت از پیشرانه احتراق داخلی پر دردسر باشد،‌ جرقه زد. درست یک سال بعد نیسان تصمیم گرفت اولین تجربه‌هایش را با Cube آغاز کند. اگرچه پیشرفت چندانی حاصل نشد اما فرایند آزمون و خطا تجربیاتی گران‌بها در اختیار مهندسان قرار داد. سال 2002 اولین خودرو برقی نیسان به نام EV-01 تولید شد. محصولی که در حال نزدیک شدن به آرزوهای نیسان بود. موتور برقی آن می‌توانست 80 کیلووات معادل 110 اسب‌بخار نیرو تولید کند. استفاده از پکیج باتری‌های یون لیتیومی آزادی عمل بسیاری به طراحان می‌داد. تا حدی که مدل‌های EV-11 و EV-12 نیز تولید شدند.
20 ژولای 2009 مرکز تحقیقات نیسان اعلام کرد کار بر روی محصولی جدید را به پایان رسانده و فقط چند تست باقی مانده است. بلافاصله یک هفته بعد یعنی در 2 آگوست، دفتر مرکزی نیسان در یوکوهامای ژاپن این خودرو را رونمایی کرد. اما فروش آن تا دسامبر سال 2010 ممکن نبود. لیف برای ورود به بازارهای جهانی می‌بایست مقررات خاصی     را  رعایت کند.
مهندسی تحسین برانگیز
تمام هنر این نیسان در نیرو تولید کردنش است. باتری‌های یون لیتیومی آن دارای 86 مگاژول (24 کیلووات ساعت) منبع نیرو بایسته هستند. باتری‌هایی که به شکل 48 قطعه 4 سلولی درآمده‌اند. فرمول شیمیایی آنها LiMn2O4 شامل عناصر لیتیوم، ‌منگنز و اکسیژن است. همین مشخصات باعث شده تا موتور برقی آن بتواند 90 کیلووات (120 اسب‌بخار) نیرو و 280 نیو‌تن‌متر (210 پوندفوت) گشتاور تولید کند. جالب است سرعت نهایی آن به 150 کیلومتر در ساعت هم رسیده است. یک تست غیر رسمی شتاب صفر تا 97 کیلومتر (60 مایل) در ساعت آن را فقط 7 ثانیه اعلام کرده است. بعد از آنکه EPA (آژانس حفاظت از محیط زیست) آمریکا این خودرو را برای عرضه به بازار بررسی کرد، نتایج شگفت‌آوری به دست آمد. لیف در هر کیلومتر 765 کیلوژول توان مصرف می‌کرد. یعنی معادل 34 کیلووات انرژی در هر 160 کیلومتر.
در برگه ترخیص این خودرو عبارت 99 MPG (99 مایل با یک گالن) می‌درخشید. که این رقم با خودرو مجهز به پیشرانه درون‌سوزی برابری می‌کند که در هر 100 کیلومتر 2.2 لیتر سوخت نیاز دارد. پکیج باتری‌ها بعد از 10 سال فقط 20درصد از کارایی خود را از دست می‌دهند. این در حالی است که نیسان تضمین کرده است که در صورت شارژ صحیح، تا 15 سال نیز می‌توان روی آنها حساب کرد. خود خودرو نیز تا 8 سال و با محدودیت 160 هزار کیلومتر گارانتی شده است.
با توجه به وزن 300 کیلوگرمی پکیج فوق برای کنترل مرکز ثقل، آن را به صورت ردیفی زیر صندلی‌های جلو و عقب قرار داده‌اند. یکی از برتری‌های خیره‌کننده لیف، توانایی شارژ آن با دو حالت DC (جریان مستقیم 220 ولت) و AC (جریان متناوب 480 ولت) است.
در حالت DC به کمتر از 20 ساعت زمان برای شارژ نیاز است. در حالی‌که با برق AC می‌توان 8 ساعته آن را شارژ کرد. یک حالت سوم هم وجود دارد که در مراکز خاصی امکان پذیر است.
در صورت اتصال به منبعی با جریان 500 ولت می‌توان طی نیم‌ ساعت 80درصد باتری‌ها را شارژ کرد.
جزئیات     دیگر
از آنجایی‌که استفاده از چنین فناوری‌هایی هنوز حتی در ژاپن فراگیر نشده، بروز ایرادات ناخواسته که راه حلی برایشان وجود ندارد، بدیهی است. به همین خاطر همچون یک شرکت خصوصی مخابراتی، مرکز پشتیبانی 24 ساعته تلفنی و حضوری برای دارندگان این خودرو دائر شده است. البته دسترسی به این مرکز فقط از درون خودرو میسر شده است. در صورت عدم وجود اشکال عمده، حتی کارشناسان می‌توانند از راه دور به وسیله Wi Fi خودرو را راه‌اندازی کنند. به دلیل اینکه از این موجود هیچ‌ صدایی خارج نمی‌شود، احتمال خطر برای عابرین پیاده و به خصوص نابینایان وجود دارد.
بنا بر این از چند اسپیکر که صدای خودرو را شبیه‌سازی می‌کنند استفاده شده است. اسپیکرهایی که فرکانسی بین 600 هرتز تا 2.5 کیلوهرتز تولید می‌کنند. این سیستم با گذشتن خودرو از مرز 25 کیلومتر در ساعت به صورت آرام قطع می‌شود.
این خودرو به دلیل نداشتن حتی یک لوله خروجی چندین جایزه بزرگ مربوط به خودروهای پاک را در سال 2010 از آن خود کرد.
بازار    فروش
در آمریکا قیمت آن 32 هزار و 780 دلار است. در کشورهای اروپایی این رقم به 45 هزار دلار می‌رسد. قیمت آن در خود ژاپن 3.76 میلیون ین (44 هزار و 600 دلار) می‌شود. ارزان بودن این خودرو در آمریکا چند     دلیل دارد.
اول اینکه سنای آمریکا بودجه‌ای 15 میلیون دلاری را برای کمک به تکنولوژی‌های جدید حمل و نقل تصویب کرده که نیسان لیف هم شامل آن   می‌شود. 
دوم اینکه در حال حاضر بازار آمریکا با وجود مشکلاتی که برای تویوتا پریوس به وجود آمد، بزرگ‌ترین مشتری این خودرو محسوب می‌شود. سوم اینکه دو کارخانه اصلی این خودرو در ایالت تنسی قرار دارد.